Dwie brytyjskie ofiary Zandvoort: kariery Piersa Courage i Rogera Williamsona #abcf1 tag do obserwowania 馃檪

Ostatnie Grand Prix Formu艂y 1 go艣ci艂o tor Zandvoort w 1985 roku. Po 36 latach nieobecno艣ci kibice znowu b臋d膮 mieli okazj臋 ws艂ucha膰 si臋 w odg艂osy pot臋偶nych silnik贸w, a przede wszystkim Hondy swojego rodaka Maxa Verstappena. Holenderski obiekt niestety w trakcie swojej przygody z kr贸low膮 motosportu by艂 艣wiadkiem dw贸ch wypadk贸w 艣miertelnych podczas rywalizacji bolid贸w F1. Dzi艣 o tym, kim byli ci zawodnicy.

Artyku艂 mo偶na przeczyta膰 r贸wnie偶 na stronie abcf1world

Piers Courage: Pierwszy diament Franka Williamsa

Piers Courage urodzi艂 si臋 27 maja 1942 w Colchester. By艂 synem w艂a艣ciciela dobrze prosperuj膮cego browaru. Pocz膮tki swojej przygody z motoryzacj膮 zwi膮za艂y si臋 z prezentem ojca, jakim by艂 Lotus 7, dwuosobowy samoch贸d sportowy. Pierwsze wy艣cigi traktowa艂 jak dobr膮 zabaw臋, ale sz艂o mu w tym wyj膮tkowo dobrze. Po spotkaniu na swojej drodze kilku odpowiednich os贸b zosta艂 zainspirowany, by rozpocz膮膰 karier臋 na powa偶nie.

Od 1965 roku rywalizowa艂 w r贸偶nych miejscach na szczeblu Formu艂y 3. Cztery zwyci臋stwa z Brabhamem sprawi艂y, 偶e swoj膮 uwag臋 skierowa艂 na niego legendarny za艂o偶yciel zespo艂u Lotusa Colin Chapman. Zaoferowa艂 mu na nast臋pny sezon troch臋 gorszy bolid ni偶 poprzednik, ale w tamtych czasach dobry kierowca by艂 w stanie t臋 niedogodno艣膰 przerodzi膰 w sukces. Piers pokonywa艂 lepsze konstrukcje od czasu do czasu, co dawa艂o pozytywny wyd藕wi臋k umiej臋tno艣ci tego zawodnika, kt贸rego charakter do 艣cigania by艂 bliski przysz艂ej legendzie Formu艂y 1, Gillesowi Villeneuvowi, kt贸rego mottem przewodnim by艂o bycie jak najszybszym na ka偶dym zakr臋cie, ka偶dego okr膮偶enia.

To sprawi艂o, 偶e podczas Grand Prix Niemiec w 1966 reprezentowa艂 Lotusa w bolidzie Formu艂y 2. Wtedy F1 i F2 艣ciga艂o si臋 podczas tego samego wy艣cigu, w dw贸ch oddzielnych klasyfikacjach, wi臋c ten start jest zaliczany do debiutu Piersa Courage w Formule 1, niestety nieudanego, gdy偶 go nie uko艅czy艂. Warto te偶 wspomnie膰, 偶e uda艂o mu si臋 w 1966 roku wygra膰 24 godzinny wy艣cig Le Mans w kategorii samochod贸w GT 5.0.

Awans Piersa do F1: sukcesy oraz 艣mier膰

Rok 1967 by艂 sezonem wzlot贸w i upadk贸w. Nasz protagonista do Formu艂y 2, gdzie 艣ciga艂 si臋 bolidem Mclarena. Dzi臋ki zaj臋ciu trzech miejsc na podium zako艅czy艂 zmagania na wysokiej, czwartej pozycji w klasyfikacji generalnej. Poza tym w trzech wy艣cigach reprezentowa艂 zesp贸艂 Rega Parnella w Formule 1, ale ten nie by艂 do ko艅ca zadowolony z jego jazdy. Pr臋dko艣膰 Brytyjczyka musia艂a si臋 w艂a艣cicielowi zespo艂u podoba膰, lecz by艂a po艂膮czona z pope艂nianiem licznych b艂臋d贸w. Mimo wszystko da艂 mu kolejn膮 szans臋: tym razem oferuj膮c miejsce w zespole na ca艂y nast臋pny sezon. Poradzi艂 sobie w nim ca艂kiem dobrze, zajmuj膮c czwarte miejsce we W艂oszech i sz贸ste we Francji.

Pod dw贸ch sezonach sp臋dzonych z Regiem Parnellem po utalentowanego kierowc臋 postanowi艂 si臋gn膮膰 nie kto inny, jak sam Frank Williams. Piers by艂 do tej pory kierowc膮 Williams w Formule 2, a legendarny konstruktor postanowi艂 wkroczy膰 do 艣wiata Formu艂y 1. Za艂o偶y艂 zesp贸艂 Frank Williams Racing Cars, a Piers Courage zosta艂 pierwszym kierowc膮 w historii ekipy Williams.
Pierwszy sukces przyszed艂 bardzo szybko, bo ju偶 w trzecim wy艣cigu sezonu Brytyjczyk zaj膮艂 drugie miejsce na kr臋tym torze w Monako. Do tego sukcesu Piers do艂o偶y艂 t臋 sam膮 lokat臋 w Stanach Zjednoczonych, oraz dwukrotnie pi膮te miejsce na Monzy, oraz Silverstone. Sezon zako艅czy艂 na 贸smym miejscu w klasyfikacji generalnej z 16 punktami na koncie.

Po zako艅czeniu sezonu 1969 Piers Courage mia艂 ugruntowan膮 pozycj臋 w najwy偶szej kategorii 艣cigania, a sukcesy Brytyjczyka nie ko艅czy艂y si臋 tylko na Formule 1. 艁膮czy艂 starty w kr贸lowej motosportu z dalszymi wyst臋pami w Formule 2, gdzie uda艂o mu si臋 zdoby膰 kilka kolejnych podi贸w, w tym jedno zwyci臋stwo. Rywalizowa艂 r贸wnie偶 na kontynencie Australijskim w tamtejszej serii bolid贸w jednomiejscowych Tasman Series, gdzie dwukrotnie ko艅czy艂 sezon na trzecim miejscu w klasyfikacji generalnej.

Obiecuj膮ca kariera niestety natrafi艂a na straszliwy koniec. 21 czerwca 1970 roku podczas Grand Prix Holandii na torze Zandvoort, na szybkim zakr臋cie Tunnel Oost (stara nitka toru) uk艂ad kierowniczy w samochodzie Piersa Courage przesta艂 funkcjonowa膰. W wyniku tej awarii bolid wjecha艂 prosto na jedn膮 z wydm i rozpad艂 si臋. Silnik wypad艂 z monokoku, kt贸ry zacz膮艂 intensywnie p艂on膮膰. W dodatku przednie ko艂o oderwa艂o si臋 od zawieszenia i uderzy艂a Brytyjczyka w g艂ow臋 z tak膮 si艂膮, 偶e oderwa艂 si臋 z jego g艂owy kask. To bezpo艣rednio doprowadzi艂o do 艣mierci m艂odego kierowcy. Niestety trzy lata p贸藕niej, na tym samym zakr臋cie, dosz艂o do podobnej tragedii.

Roger Williamson: zgin膮艂, kiedy 艣ciganie trwa艂o w najlepsze

Pami臋膰 o Rogerze Williamsonie w艣r贸d wielu kibic贸w, pochodzi g艂贸wnie ze statystyki o wypadkach 艣miertelnych oraz nagrania, gdzie inny kierowca Formu艂y 1 David Purley biegnie do p艂on膮cego bolidu Brytyjczyka i mimo szalej膮cych p艂omieni pr贸buje go wydosta膰, niestety nieskutecznie.

Warto opowiedzie膰 co艣 wi臋cej o tym zawodniku. Roger Williamson urodzi艂 si臋 2 lutego 1948 roku w Ashby de la Zouch. W 1971 i 1972 zdobywa艂 mistrzostwa w brytyjskich seriach Formu艂y 3. Po zdobyciu drugiego tytu艂u otrzyma艂 propozycj臋 testowego kierowcy zespo艂u BRM. Po udanych testach z tym zespo艂em zg艂osi艂a si臋 po niego ekipa March, kt贸ra zapewni艂a mu fotel etatowego kierowcy od jego domowego wy艣cigu w Grand Prix Wielkiej Brytanii. Roger zakwalifikowa艂 si臋 na dwudziestej drugiej pozycji do wy艣cigu, ale go nie uko艅czy艂 z powodu kolizji z Jeanem-Pierrem Beltoise i Jody Scheckterem. Wypadek by艂 na tyle powa偶ny, 偶e wywieszono czerwon膮 flag臋 i przerwano wy艣cig na pewien okres.

Grand Prix Holandii w 1973 roku by艂a dopiero drugim startem Rogera Williamsona w Formule 1. Zakwalifikowa艂 si臋 do niego na osiemnastej pozycji. Na 贸smym okr膮偶eniu awaria opony w zakr臋cie Tunnel Oost (tym samym, gdzie zgin膮艂 Piers Courage) doprowadzi艂a do uderzenia w bandy bolidu March z bardzo du偶膮 pr臋dko艣ci膮. Bolid pokona艂 dystans prawie 300 metr贸w do g贸ry nogami i stan膮艂 w p艂omieniach.

Dosz艂o do nieszcz臋艣liwych zbieg贸w okoliczno艣ci, kt贸re doprowadzi艂y do 艣miertelnego uduszenia si臋 spalinami. Przede wszystkim Marschallowie nie mogli nic w tym przypadku zdzia艂a膰, z powodu nieposiadania ognioodpornych stroj贸w. David Purley, kierowca zespo艂u LEC, kt贸ry si臋 zatrzyma艂, by wyci膮gn膮膰 Rogera z p艂on膮cego bolidu, nie by艂 w stanie tego samodzielnie zrobi膰, z powodu trudnego po艂o偶enia, w jakim uwi臋ziony zawodnik si臋 znalaz艂. W pobli偶u by艂a tylko jedna ga艣nica, kt贸ra nie wystarczy艂a do ugaszenia p艂omieni.

Wy艣cig pomimo wypadku by艂 kontynuowany i dopiero po kilku minutach umo偶liwiono stra偶y po偶arnej wyjazd na tor, czyli jedynej drogi, kt贸r膮 w贸z stra偶acki m贸g艂 pokona膰, by dojecha膰 do p艂on膮cego pojazdu. Kiedy zajecha艂a, to by艂o ju偶 za p贸藕no. Na wrak ugaszonego bolidu z cia艂em kierowcy w 艣rodku narzucono koc (co wida膰 na za艂膮czonym obrazku)), a rywalizacja by艂a kontynuowana. Sprz膮tanie pozosta艂o艣ci po po偶arze mia艂o miejsce dopiero po zako艅czeniu Grand Prix.

A oto link do wspomnianego filmu z wypadku Williamsona i nieudanej pr贸by ratunkowej: https://www.youtube.com/watch?v=K1F28gUTnig

Strona ABCF1: https://abcf1world.wordpress.com
Twitter ABCF1: https://twitter.com/abcf1world
Facebook ABCF1: https://www.facebook.com/AbcF1World/

#abcf1 #f1 #historia #motoryzacja #wyscigi #gruparatowaniapoziomu